Kijk ook eens op onze persoonlijke websites

www.2metdenatuur.nl
www.martin.2metdenatuur.nl
www.erwin.2metdenatuur.nl

 
 

     











 









Everzijn
(Sus scrofa)

 

Herkenning
De voorouder van onze boerderijvarkens is het everzwijn of ook wel wild zijn genoemd. Het lijkt veel leniger dan het varken dat we kennen. Ondanks dat kan het everzwijn toch ruim 150 kg wegen, 1,70 meter lang worden en ruim een meter hoog. De vrouwtje zijn zoals bij bijna elk zoogdier kleiner dan de mannetjes. Het everzwijn is een slim, behendig, krachtig dier. Doordat er weer op gejaagd mag worden zijn ze een stuk schuwer geworden maar mocht je er een tegenkomen dan is de donker ruw behaarde ever altijd een imposante verschijning.
De volwassen mannetje hebben flinke hoektanden die ook te zien zijn wanneer de bek gesloten is. De hoektanden gebruiken ze tijdens de gevechten onderling en om voedsel te vinden in de bodem.

Voortplanting
Net als bij de hertensoorten kennen de everzwijnen een soort bronstijd. Deze vind plaats en de winter en wordt beentijd genoemd. De mannetjes vechten om de vrouwtjes. Dit kan er soms erg hard aan toe gaan.
In maart t/m mei worden de jongen geworpen. Dit kunnen flinke worpen zijn met soms wel 10 tot 12 jongen. 
De jongen hebben in het begin een gestreepte vacht. Ze worden maximaal een week bij de moeder in het `nest`. De jongen worden hierna nog twee maanden gezoogd.

Voorkomen
In Nederland komen everzwijnen voor op de Veluwe en in bepaalde gebieden in Limburg. In Europa komen ze bijna in alle grote dichte loofbossen voor.

Voedsel
Op veel plaatsen waar everzwijnen voor komen kan men wroedplekken vinden. De grond is dan flink omgewoeld. Dit doen ze om larven, wortels en knollen te vinden. Met de snuit woelen ze de grond om op zoek naar dit voedsel. Hiernaast bestaat hun voedsel uit planten, wormen, insecten en muizen. Als ze de kans krijgen doen ze zich ook wel te goed aan kadavers.


 

 

 
   
 

 


Natuurfotografie www.2metdenatuur.nl
Eigendom van Martin ten Wolde en Erwin Bruulsema